Les Pays-Bas douze points!

Het wachten duurde ruim vier decennia lang, what’s another year, maar het is gelukt! Met zijn gevoelige ‘Arcade’ behaalde ‘onze’ Duncan de overwinning op het Eurovisie Songfestival van 2019, een gedenkwaardig moment. Het Eurovisie Songfestival, voor velen de moeite van het benoemen niet waard. Dat mag, ieder zijn ding. Ik behoor echter tot de ‘alles-aan-de-kant-want-het-songfestival-komt-eraan-categorie’. Geruime tijd dacht ik dat ik hiermee tot een uitstervend ras behoorde, maar de laatste jaren merk ik dat het gebeuren stiekem weer meer kijkers trekt. En dat zal na Duncan’s zege vast nog meer gaan toenemen. Hallelujah!

Voor een luttele één miljoen dollar bracht Madonna een versie van haar ‘Like a prayer’ ten gehore die klonk alsof ze de vocoder van de Ijslanders had ingeslikt, en vond daarmee haar Waterloo.

In al die jaren hebben we van alles voorbij zien komen, van hardrockmonsters en vrouwen met baarden tot dansende oma’s en kakelende kippen. De tendens ‘hoe gekker hoe beter’, waarbij een flitsende act, liefst met shockerend effect, belangrijker lijkt dan een mooi liedje en een goeie stem is nog steeds niet voorbij. Maar gelukkig wordt de laatste jaren ook steeds meer bewezen dat, net als toen, een goed gebracht nummer ook zonder het nodige gekkenwerk hoog kan eindigen, getuige de Nederlandse overwinning. Maar naar goed songfestivalgebruik was er ook dit jaar weer ruimte voor all kinds of everything.

Zo was er het zestal grungende SM-ers dat Ijsland op ons dak stuurde, waar menigeen nog maandenlang nachtmerries aan zal overhouden. Cyprus had waarschijnlijk belangrijkere zaken aan het hoofd dan nadenken over een zangwedstrijd, afgaande op de dame die met laarzen die reikten tot aan haar shangri-la, het liedje van vorig jaar stond te recyclen. En dan Australië, vreemde kangoeroe in de bijt op een Europees festival. Zij hadden een zangeres bereid gevonden om rechtop in de wind per pogo stick naar Israël te komen, geïnspireerd door de springende dieren uit hun thuisland. Niet gezien zeg je? Tja, je had erbij moeten zijn. Misschien toch kijken volgend jaar…

Maar alle gekkigheid op een pogo-stokje, de échte verrassing van de avond was natuurlijk Madonna. De organisatie had hemel en aarde bewogen om de popster op het festival te krijgen. Voor een luttele één miljoen dollar bracht zij een versie van haar ‘Like a prayer’ ten gehore die klonk alsof ze de vocoder van de Ijslanders had ingeslikt, en vond daarmee haar Waterloo.

En dan die ellenlange puntentelling, dit jaar spannender dan ooit, met als pijnlijke uitschieters de schamele zes puntjes van onze Zuiderburen (en bedankt se!) en de two minutes of fame van Spuiten en slikken-presentatrice Emma Wortelboer, die de rest van Europa tijdens het uitdelen van de Nederlandse punten meteen even liet zien hoe makkelijk het in Nederland is om high te worden. Om tenslotte Duncan als terechte winnaar uit de bus, euh… green room te zien komen. Congratulations Duncan!

F1BB4050-C9E3-40A1-9577-81D2C99F3421

p.s.: De echte kenners is het vast al opgevallen, kun jij de negen titels van songfestivalnummers vinden die in deze blogpost verstopt zijn? 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s