Het Tourette toilet

Momenteel buigt Nederland zich weer, naar goed vaderlands gebruik, over het maatschappelijk fenomeen zwarte/roetvegen-/regenboog- Piet. Het houdt de gemoederen flink bezig en daardoor is het begrip ‘genderneutraliteit’ even naar de achtergrond geschoven. Maar ik kan je garanderen, zodra de goedheiligman zijn stoomboot in de haven van Puerto Banus heeft geparkeerd, zullen we ons weer met zijn allen druk maken over dat andere hot item. Want laten we eerlijk zijn, het hoort gewoon een beetje bij ons Nederlanders om flink te zeuren.

Hierbij bestaat alleen maar zwart óf wit en lijkt niemand oog te hebben voor de vijftig tinten grijs tussen beide standpunten.

Ik probeer me zoveel mogelijk buiten de genderneutraal-discussie te houden. Als ik immers door het jaarlijks terugkerende Pietendebat iets heb geleerd, is het wel dat discussiëren eigenlijk heel weinig oplevert. En dan heb ik het met name over het discussiëren online, waarbij de beleefdheidsnorm toch een stuk lager ligt. Voor velen is het ontbreken van fysieke interactie een regelrechte trigger voor onbeschaafd gedrag. Als een stel Neanderthalers beuken we op elkaar in om ons gelijk te halen. Hierbij bestaat alleen maar zwart óf wit en lijkt niemand oog te hebben voor de vijftig tinten grijs tussen beide standpunten. Verwacht van mij dus geen opinie als het gaat om de jongens- en meisjesafdeling van Nederlands bekendste warenhuis of de manier waarop de NS haar reizigers aanspreekt.

Maar… Als ik dan toch van de gelegenheid gebruik mag maken om even mijn zegje te doen, dan heb ik een voorstel. Want als er in openbare gelegenheden geen onderscheid meer wordt gemaakt tussen dames- en herentoiletten, dan heb ik een fijne suggestie die een uitkomst kan bieden voor de 15.000 mensen in Nederland die zijn gezegend met het Tourette syndroom: van de wc die overblijft maken we een Tourette toilet! Altijd handig wanneer je tics de overhand nemen en je even buiten het zicht van je gezelschap wil schokken, schudden, schrapen, schoppen, knikken, kuchen, klakken, grommen, snuiven, sissen, roepen, vloeken of wat het ook maar is waar je last van hebt. Een ruimte waar je je onbespied even heerlijk kunt ontladen. Is dat geen geweldig idee? En het goede nieuws is: wij Touretters zijn de lulligste niet, dus wij willen dat speciale toilet best delen met mensen die de diagnose Tourette niet hebben. Want wie heeft er in deze hectische wereld niet op zijn tijd een moment nodig om tot zichzelf te komen? En als we daar dan toch zitten, kunnen we misschien meteen de rust vinden om ook op social media iets vriendelijker met elkaar om te gaan.

transgendertoilet

Goede dromen slechte dromen

Ik droomde dat ik een rolletje had in GTST. Geen idee hoe ik eraan kwam, maar dat kon ik toch maar mooi van mijn bucketlist afstrepen. En dat terwijl het er nooit had op gestaan, want ik kijk niet eens naar GTST. De laatste keer dat ik een aflevering zag, vochten Arnie en Peter nog om Linda, droeg Mirjam kabouters in haar kapsel en fietste ik nog met zijwieltjes. Nou, zo ongeveer dan.

aoycnp9rzik8-full

Lees verder “Goede dromen slechte dromen”

Altijd teveel en nooit genoeg

Toen ik twaalf was ging ik van de kleine vertrouwde school in het dorp waar ik woonde, naar een grote middelbare school in een andere plaats, zo’n tien kilometer verderop. Elke schooldag ging ik bepakt met een zware boekentas op mijn fiets op weg naar een nieuwe, onbekende wereld. Dat vond ik zo spannend, dat ik last kreeg van vreemde kriebels, waardoor ik voortdurend rare bewegingen en geluidjes maakte. Jaren later zou ik leren dat dit tics waren en nog vele jaren later zou ik ontdekken dat deze tics een symptoom waren van een neuropsychiatrische aandoening, het syndroom van Gilles de la Tourette genaamd. Maar op dat moment wist ik niets. Alleen dat ik anders was, het leven maar verwarrend vond en dat ik een grote nieuwsgierigheid naar nieuwe dingen bezat.

“Jij kunt dat niet, blijf waar je bent!”

Lees verder “Altijd teveel en nooit genoeg”

Zijn kant

Gewekt door gestommel en het kraken van het bed draait hij zich om. Haar kuchjes en klikjes hoort hij haast niet meer, het klinkt voor hem even vertrouwd als het tikken van de regen tegen het raam. Met één oog kijkt hij naar de verlichte cijfers op zijn nachtkastje: kwart voor vijf. Het is weer zo’n nacht. Liefdevol legt hij zijn arm op haar schouder.
“Nog steeds wakker liefke?” Ze bromt wat terug, hij is te slaperig om het echt te horen. Dan voelt hij twee ijsklompen tegen zijn benen. Hij huivert als het koude gevoel door zijn lichaam trekt. Maar ook na deze onderbreking valt hij vrij snel weer in slaap.

Twee uur later wordt hij opnieuw gewekt. Dit keer door het geluid van de alarmklok. Geeuwend drukt hij de wekker af en stapt uit bed. Hij kijkt naar haar, hoe ze daar ligt te slapen, half op zijn kant van het bed gerold. Haar lichaam ontspannen, haar voeten eindelijk warm, voor even verlost van de spoken in haar hoofd. Zachtjes drukt hij een kus op haar voorhoofd.
“Slaap maar lekker door schat, tot vanavond.” Hij weet dat ze niet zal reageren, niet op dit soort ochtenden; hij kent haar als geen ander.

Hij sluit de slaapkamerdeur en gaat zich voorbereiden op de werkdag. Zij slaapt.

woman-in-pajamas-sleeping-on-a-bed

Het Tourettevirus

“Wat voel je dan, als je tics hebt?” vraagt Suze. We zitten op een terras in de zon en ik heb haar zojuist deelgenoot gemaakt van mijn leven met Tourette. Ja, hoe voelen tics eigenlijk? In mijn hoofd probeer ik een antwoord te formuleren, maar ik kan de juiste woorden niet vinden.
“Een kriebel? Jeuk?” probeert ze.
“Zoiets, het is moeilijk uit te leggen. Een beetje alsof je moet niezen. Ken je het gevoel dat je moet niezen, maar het lukt niet?”
“Ah ja, dat is vet irritant.”
“Dat ongeveer. Je wilt iets doen om dat gevoel kwijt te raken, en dat lukt alleen maar als je al je kracht erin gooit.”
“Jeetje meid. Vervelend lijkt me dat, om altijd met dat gevoel rond te lopen.”
“Nou ja, niet altijd gelukkig. Het bouwt zich meestal op gedurende de dag. En soms zijn er dagen dat ik geen last heb. Dan volstaat een zacht snufje, in plaats van een niesbui.”

Er zijn dagen dat ik me in een pollenveld tijdens het hooikoortsseizoen waan en er zijn ook dagen dat ik mijn longen kan vullen met schone, zuurstofrijke lucht alsof ik me op een bergtop in Zwitserland bevind.

Lees verder “Het Tourettevirus”