Keuzestress, jazzmuziek en duivenpoep

Je hebt van die dagen dat je niet kunt beslissen. Voor mij altijd een heikel punt, maar soms is het nog nèt wat extremer. Zo’n dag was het de dag na Hemelvaart. Mario was vrij, het was mooi weer, dus we wilden er op uit. Maar wat gingen we doen? Wandelen, shoppen, een terrasje pakken? En waar? Het werd Breda. Altijd gezellig en lekker dichtbij. Bovendien, wist mijn wederhelft te vertellen, werd dit weekend het Jazzfestival gehouden, dus extra gezelligheid. En extra drukte, dat dan weer wel… En toen begon het grote twijfelen. In mijn hoofd veranderde een idee voor een leuk dagje uit binnen no time in the worst case scenario. Want Hemelvaartweekend, dus druk. En jazzmuziek, dus lawaai. En overal prikkels, dus tics. En volle parkeergarages, en overvolle winkelstraten, en terrassen zonder ook maar één vrij plaatsje, en misschien ging het wel regenen, en ik had ook nog een blaar op mijn hiel, en smeltende poolkappen, en oorlog in Syrië, en kans op een buitenaardse invasie, en en en…

Lees verder “Keuzestress, jazzmuziek en duivenpoep”

Geelzucht

Ik wist het zeker: de muren van onze woonkamer die we nog maar twee jaar geleden in de ‘modekleur’ taupe/grijs hadden geschilderd moesten een ander kleurtje krijgen en wel snel. Ik besloot dat ik dringend behoefte had aan wat vrolijkheid en dus wilde ik nog voor Pasen mijn saaie grijze wanden zonnig geel hebben. Tot ongenoegen van manlief, want die keek niet bepaald uit naar een weekend vol schilderwerkzaamheden. Toch koos hij eieren voor zijn geld, want elke man weet natuurlijk dat er weinig dingen erger zijn dan een zeurende vrouw. Zelfs een weekend lang zwoegen met kwasten en verfrollers is beter te doen, moet hij hebben gedacht. En dus ging hij aan de slag. In mijn vlaag van geelzucht liet ik in hetzelfde weekend ook meteen mijn haar blonderen, want met de lente in aantocht staat dat zo lekker zomers. Helemaal blij werd ik van al die lichte kleuren in het vooruitzicht.

Het voelde alsof ik in een levensgrote post-it block woonde

Lees verder “Geelzucht”

La vie c’est drôle

“Is dat een drol?”
“Waar?”
“Daar, onder de salontafel.”
“Nee joh, dat is opgedroogd kattenvoer.”
“Of een drol.”
“Nee hoor, kattenvoer.”

“Toch denk ik dat het een drol is.”
“Dat ís geen drol. Ik heb Noeky daar haar eten gegeven en dat heeft ze naast haar bakje laten vallen.”
“Het lijkt op een drol.”
“(zucht) Ik ruim het wel op, kun je zien dat het geen drol is. Hier, ik kan het zo oppakken.”
“Ruik er eens aan?”
“…”
“Dus toch een drol.”

blog_145534_small_600

Het Tourette toilet

Momenteel buigt Nederland zich weer, naar goed vaderlands gebruik, over het maatschappelijk fenomeen zwarte/roetvegen-/regenboog- Piet. Het houdt de gemoederen flink bezig en daardoor is het begrip ‘genderneutraliteit’ even naar de achtergrond geschoven. Maar ik kan je garanderen, zodra de goedheiligman zijn stoomboot in de haven van Puerto Banus heeft geparkeerd, zullen we ons weer met zijn allen druk maken over dat andere hot item. Want laten we eerlijk zijn, het hoort gewoon een beetje bij ons Nederlanders om flink te zeuren.

Hierbij bestaat alleen maar zwart óf wit en lijkt niemand oog te hebben voor de vijftig tinten grijs tussen beide standpunten.

Ik probeer me zoveel mogelijk buiten de genderneutraal-discussie te houden. Als ik immers door het jaarlijks terugkerende Pietendebat iets heb geleerd, is het wel dat discussiëren eigenlijk heel weinig oplevert. En dan heb ik het met name over het discussiëren online, waarbij de beleefdheidsnorm toch een stuk lager ligt. Voor velen is het ontbreken van fysieke interactie een regelrechte trigger voor onbeschaafd gedrag. Als een stel Neanderthalers beuken we op elkaar in om ons gelijk te halen. Hierbij bestaat alleen maar zwart óf wit en lijkt niemand oog te hebben voor de vijftig tinten grijs tussen beide standpunten. Verwacht van mij dus geen opinie als het gaat om de jongens- en meisjesafdeling van Nederlands bekendste warenhuis of de manier waarop de NS haar reizigers aanspreekt.

Maar… Als ik dan toch van de gelegenheid gebruik mag maken om even mijn zegje te doen, dan heb ik een voorstel. Want als er in openbare gelegenheden geen onderscheid meer wordt gemaakt tussen dames- en herentoiletten, dan heb ik een fijne suggestie die een uitkomst kan bieden voor de 15.000 mensen in Nederland die zijn gezegend met het Tourette syndroom: van de wc die overblijft maken we een Tourette toilet! Altijd handig wanneer je tics de overhand nemen en je even buiten het zicht van je gezelschap wil schokken, schudden, schrapen, schoppen, knikken, kuchen, klakken, grommen, snuiven, sissen, roepen, vloeken of wat het ook maar is waar je last van hebt. Een ruimte waar je je onbespied even heerlijk kunt ontladen. Is dat geen geweldig idee? En het goede nieuws is: wij Touretters zijn de lulligste niet, dus wij willen dat speciale toilet best delen met mensen die de diagnose Tourette niet hebben. Want wie heeft er in deze hectische wereld niet op zijn tijd een moment nodig om tot zichzelf te komen? En als we daar dan toch zitten, kunnen we misschien meteen de rust vinden om ook op social media iets vriendelijker met elkaar om te gaan.

transgendertoilet

Deze blog is ook gepubliceerd op de website van de Stichting Gilles de la Tourette

Shazam-junkie

384 Zijn het er inmiddels. Het aantal opgeslagen Shazams in mijn telefoon. En dat terwijl ik deze smartphone nog geen jaar in mijn bezit heb. Op mijn vorige iPhone, die na jaren van (te) intensief Facebook- en Whatsappgebruik de geest gaf, staan ook nog zo’n 600 opgeslagen liedjes. Je zou dus kunnen stellen dat ik een Shazam-junkie ben.

shazam_tppgeu

Niet dat ik iets doe met al die opgeslagen nummers. Waarom ik het dan doe? Omdat het kan. Stond je vroeger in de platenzaak nog een liedje te neuriën, nu is er Shazam. Een geweldige uitkomst die je nieuwsgierigheid in no time bevredigt. Leuk toch, om te weten dat je luistert naar 16 BIT Inaxycvgtgb. Doet het altijd goed op feestjes, dit soort wijsheden waar je niks aan hebt.

Sinds de komst van Shazam neuriet men niet meer!

Het is gewoon te makkelijk gemaakt en daarom kan ik het niet laten. Maar soms mis ik die ouwe tijden wel. Dat je neuriënd voor al je vrienden je frustatie kenbaar maakte omdat je het niet kon uitstaan dat je niet wist van welke band dat housenummer was dat je tijdens het stappen had gehoord. En dat zij vervolgens weer bij hùn vrienden gingen neuriën, omdat zij het nummer wel kenden, maar het ook niet wisten. Sinds de komst van Shazam neuriet men niet meer! Wie weet lukt het me een dezer dagen genoeg moed te verzamelen om op de cd-afdeling van de Mediamarkt voor een nietsvermoedende verkoper The final countdown te neuriën. Uit pure nostalgie.