Het Tourette toilet

Momenteel buigt Nederland zich weer, naar goed vaderlands gebruik, over het maatschappelijk fenomeen zwarte/roetvegen-/regenboog- Piet. Het houdt de gemoederen flink bezig en daardoor is het begrip ‘genderneutraliteit’ even naar de achtergrond geschoven. Maar ik kan je garanderen, zodra de goedheiligman zijn stoomboot in de haven van Puerto Banus heeft geparkeerd, zullen we ons weer met zijn allen druk maken over dat andere hot item. Want laten we eerlijk zijn, het hoort gewoon een beetje bij ons Nederlanders om flink te zeuren.

Hierbij bestaat alleen maar zwart óf wit en lijkt niemand oog te hebben voor de vijftig tinten grijs tussen beide standpunten.

Ik probeer me zoveel mogelijk buiten de genderneutraal-discussie te houden. Als ik immers door het jaarlijks terugkerende Pietendebat iets heb geleerd, is het wel dat discussiëren eigenlijk heel weinig oplevert. En dan heb ik het met name over het discussiëren online, waarbij de beleefdheidsnorm toch een stuk lager ligt. Voor velen is het ontbreken van fysieke interactie een regelrechte trigger voor onbeschaafd gedrag. Als een stel Neanderthalers beuken we op elkaar in om ons gelijk te halen. Hierbij bestaat alleen maar zwart óf wit en lijkt niemand oog te hebben voor de vijftig tinten grijs tussen beide standpunten. Verwacht van mij dus geen opinie als het gaat om de jongens- en meisjesafdeling van Nederlands bekendste warenhuis of de manier waarop de NS haar reizigers aanspreekt.

Maar… Als ik dan toch van de gelegenheid gebruik mag maken om even mijn zegje te doen, dan heb ik een voorstel. Want als er in openbare gelegenheden geen onderscheid meer wordt gemaakt tussen dames- en herentoiletten, dan heb ik een fijne suggestie die een uitkomst kan bieden voor de 15.000 mensen in Nederland die zijn gezegend met het Tourette syndroom: van de wc die overblijft maken we een Tourette toilet! Altijd handig wanneer je tics de overhand nemen en je even buiten het zicht van je gezelschap wil schokken, schudden, schrapen, schoppen, knikken, kuchen, klakken, grommen, snuiven, sissen, roepen, vloeken of wat het ook maar is waar je last van hebt. Een ruimte waar je je onbespied even heerlijk kunt ontladen. Is dat geen geweldig idee? En het goede nieuws is: wij Touretters zijn de lulligste niet, dus wij willen dat speciale toilet best delen met mensen die de diagnose Tourette niet hebben. Want wie heeft er in deze hectische wereld niet op zijn tijd een moment nodig om tot zichzelf te komen? En als we daar dan toch zitten, kunnen we misschien meteen de rust vinden om ook op social media iets vriendelijker met elkaar om te gaan.

transgendertoilet

Shazam-junkie

384 Zijn het er inmiddels. Het aantal opgeslagen Shazams in mijn telefoon. En dat terwijl ik deze smartphone nog geen jaar in mijn bezit heb. Op mijn vorige iPhone, die na jaren van (te) intensief Facebook- en Whatsappgebruik de geest gaf, staan ook nog zo’n 600 opgeslagen liedjes. Je zou dus kunnen stellen dat ik een Shazam-junkie ben.

shazam_tppgeu

Niet dat ik iets doe met al die opgeslagen nummers. Waarom ik het dan doe? Omdat het kan. Stond je vroeger in de platenzaak nog een liedje te neuriën, nu is er Shazam. Een geweldige uitkomst die je nieuwsgierigheid in no time bevredigt. Leuk toch, om te weten dat je luistert naar 16 BIT Inaxycvgtgb. Doet het altijd goed op feestjes, dit soort wijsheden waar je niks aan hebt.

Sinds de komst van Shazam neuriet men niet meer!

Het is gewoon te makkelijk gemaakt en daarom kan ik het niet laten. Maar soms mis ik die ouwe tijden wel. Dat je neuriënd voor al je vrienden je frustatie kenbaar maakte omdat je het niet kon uitstaan dat je niet wist van welke band dat housenummer was dat je tijdens het stappen had gehoord. En dat zij vervolgens weer bij hùn vrienden gingen neuriën, omdat zij het nummer wel kenden, maar het ook niet wisten. Sinds de komst van Shazam neuriet men niet meer! Wie weet lukt het me een dezer dagen genoeg moed te verzamelen om op de cd-afdeling van de Mediamarkt voor een nietsvermoedende verkoper The final countdown te neuriën. Uit pure nostalgie.

Het priemende vingertje van Van S.

Hij was het engste mannetje van de middelbare school. De gevreesde wiskundeleraar waarvan iedereen wist dat je hem maar beter niet boos kon maken. Iemand waar je beter met een grote boog omheen kon lopen. Iedereen die naar dezelfde scholengemeenschap ging als ik, kent hem: Meneer van S. De man had een vergaande passie voor zijn vak: wiskunde was volgens hem de kracht die de wereld draaiende houdt, niets minder dan dat. Je moest wel gek zijn als je niets met wiskunde had…

Ik had niets met wiskunde. Sterker nog, ik begreep niks van wiskunde, ik haatte wiskunde en ik was dan ook blij toen ik in het examenjaar mijn eigen vakkenpakket kon kiezen, waar wiskunde absoluut geen deel van uitmaakte. Wonder boven wonder had ik het geluk om in de voorgaande jaren mijn verplichte wiskundelessen te krijgen van de minder gevreesde collega’s van Van S. Natuurlijk kende ik wel de verhalen. Eén keer trof ik hem als surveillant in de proefwerkweek en toen hij de stoerste jongen van de klas zonder pardon vastzette tussen de muur en zijn lessenaar omdat de relaxte hiphopper niet rechtop wilde gaan zitten, was het me duidelijk: met Van S. moest je niet sollen.

Ik had gedacht mijn middelbare schooltijd mooi te zijn doorgekomen zonder aanvaringen met deze merkwaardige docent, totdat hij me tijdens de eindexamenweek in de gang staande hield. Met zijn indringende ogen leek hij dwars door me heen te kijken. Het zweet brak me uit, wat wilde deze man van mij?
“Was jij dat, die die tien had voor het examen Nederlands?”
“Euh, jawel meneer.”
“Dat heb je goed gedaan.”
“Dank u wel meneer.”
Opgelucht haalde ik adem. Ik wilde verder lopen, maar zijn verzengende blik hield me aan de grond genageld. Hij richtte zijn hand op en ik voelde zijn priemende vingertje branden op mijn borst.
“Waarom heb jij geen wiskunde gekozen?”

depositphotos_66269515-stock-photo-scary-teacher

Goede dromen slechte dromen

Ik droomde dat ik een rolletje had in GTST. Geen idee hoe ik eraan kwam, maar dat kon ik toch maar mooi van mijn bucketlist afstrepen. En dat terwijl het er nooit had op gestaan, want ik kijk niet eens naar GTST. De laatste keer dat ik een aflevering zag, vochten Arnie en Peter nog om Linda, droeg Mirjam kabouters in haar kapsel en fietste ik nog met zijwieltjes. Nou, zo ongeveer dan.

aoycnp9rzik8-full

Lees verder “Goede dromen slechte dromen”

Bernard

Bernard heet ie. De man die mij wegwijs maakt in een doolhof van wegen. De man die ervoor zorgt dat ik niet op de verkeerde Dorpsstraat in het verkeerde Deurne terechtkom. De man die voor mij de route in de gaten houdt, zodat ik mijn aandacht volledig kan richten op het verkeer en de muziek die uit de autoradio komt. Bernard houdt mij tijdens vele autoritjes gezelschap met zijn sympathiek klinkende Vlaamse accent. Natuurlijk had ik ook voor de kordate Eva kunnen kiezen, of voor de zakelijke Bram. Maar in Bernard vond ik mijn perfecte bondgenoot. Waar Eva en Bram mij enigszins geagiteerd maken met hun dwingend klinkende commando’s, fluistert Bernard mij in vredig Vlaams zijn vriendelijk verkondigde instructies toe. In een wereld waarin iedereen haast heeft, is zijn stem een welkome ontstresser.

Ik moet er niet aan denken dat ik op een onverhoeds moment in mijn auto stap en erachter kom dat er met míjn Bernard is gesold.

Lees verder “Bernard”