Duizend en één Touretters

Hoewel het Tourette syndroom nog altijd een vrij onbekend imago heeft, zijn er redelijk veel mensen die het hebben. Aan aantallen durf ik me niet meer te wagen, want lees ik zo nog dat het in Nederland om zo’n 15.000 mensen gaat, de laatste schattingen doen anders vermoeden. Hoe dan ook: Tourette komt meer voor dan gedacht en natuurlijk is er een groep ‘Touretters’ waaraan duidelijk te zien is dat zij het syndroom hebben. Maar vaak zijn het ook de mensen waarvan je het misschien op het eerste gezicht niet verwacht. Het is er wel, maar je ziet het niet. Niet altijd.

Dit soort aandoeningen is als het gat in de ozonlaag, de glimlach van Maarten van Rossem en de miljoenen micro-organismen die een bingo-avond houden in je darmen; dat je ze niet ziet, wil niet zeggen dat ze niet bestaan.

Lees verder “Duizend en één Touretters”

Kattenvriendjes 2.0

Februari 2019. Het was bijna twee jaar geleden dat Nacho en een jaar geleden dat Noeky was overleden. Een tijdlang was ik van mening dat een leven zonder katten ook wel fijn was, maar die opvatting was natuurlijk slechts gebaseerd op praktische bezwaren: geen haken in de bank, geen haren op je shirt… Wederhelft kon zich er niet zo druk om maken; wat hem betrof kon ons opgeruimde huis wel wat nieuwe harige vriendjes gebruiken. En gelijk had-ie natuurlijk, want een huis zonder kat is geen thuis.

782179B7-2F8D-45A3-B2B7-2C6E195E947E

Lees verder “Kattenvriendjes 2.0”

Sterspeler

Leven wilde ze, dansen en zingen
Maar ze was te onzeker, wist niet waar te beginnen
Dus verloor ze zichzelf in avontuurlijke boeken
Met warme thee en roze koeken

Met de deuren gesloten
In haar hoekje weggekropen
Daar onder haar veilige deken
Zou niemand haar nog kunnen breken

Maar de onrust begon aan haar te knagen
En opeens begon het haar te dagen
Terwijl ze zich verschanste en niemand haar stoorde
Was ze de reservespeler in haar eigen leven geworden

Ze besloot haar angst van zich af te trappen
En vastberaden het licht in te stappen
Ze wilde niet meer vrezen voor bittere hoon
Ze stapte in haar dansschoenen, ze greep die microfoon

En zoals dat vaak gaat zonder duidelijke reden
Kwamen vanzelf de mogelijkheden
Dit was het, wat ze als kind had gewild
Ze had al veel te veel tijd verspild

Nu zingt ze voor haar twijfels en danst ze met haar angst
Niet meer voluit te leven maakt haar nog het allerbangst
Ze valt, ze staat op, ze maakt fouten en leert
Omdat ze weet: echt falen doe je pas, als je het niet probeert

Ze is de sterspeler, de reservebank blijft leeg
En ze is dankbaar voor de kansen die ze kreeg
Gesteund door haar medespelers en haar innerlijk kind
Weet ze nu hoe het voelt als je vrees overwint

Leef je droom, doe wat jou gelukkig maakt
Zij die oordelen zijn allerminst volmaakt
Je hebt maar één leven, besteed dit goed
Mensen kletsen toch wel, wat je ook doet

 

69653226_3507876505904422_6245306219922194432_o

Killer cat

Ach, wat zijn ze lief hè, onze Simba’s, Moortjes en Poekies. Ze geven kopjes, kunnen heerlijk liggen spinnen op je schoot en verwelkomen je na je werkdag met een lieflijk miauwtje. Kattenliefhebbers weten het: er is niets onweerstaanbaarder dan dat kleine wezentje dat je met een schuin kopje en twee grote ogen aankijkt. Totdat achter die lieve poezel een koelbloedige moordenaar blijkt schuil te gaan, en je op een druilerige zondagochtend niet één, maar twee verborgen lijken in je huiskamer vindt.

Het valt niet met elkaar te rijmen. Het is als de afkeer die je voelde toen je erachter kwam dat je ouders bepaalde handelingen hebben uitgevoerd om jou te krijgen. Dat gevoel. Nee, niet mijn ouders, die doen dat toch niet? Nee, niet onze Poekie…

Lees verder “Killer cat”

Fluisterfilmpjes voor hersenorgasmes

Weleens een filmpje gezien waarin een fluisterende dame op haar dooie gemak een papje van banaan in de lange haren van een ‘Californian surfdude’ smeert? Of eentje waarin een vrouw na haar sushi-diner op de sofa gaat liggen en haar buikrommelgeluiden laat horen?

Ik ervaar het alsof ik Lara Croft in eigen persoon ben, die zich slingerend aan lianen een weg door de jungle van Cambodja baant

Al eerder schreef ik dat ik zeer gevoelig reageer op beeld en geluid dat via een televisiescherm mijn brein in komt. De reden dat ik niet van actiefilms houd, is omdat de snelle beelden en harde geluiden voor mij resulteren in een oneindige reeks van tics. Het lijkt alsof het onbewuste deel van mijn brein de werkelijkheid niet los kan koppelen van de film en ik ervaar het alsof ik Lara Croft in eigen persoon ben, die zich slingerend aan lianen een weg door de jungle van Cambodja baant. Helaas bezit ik niet de kwaliteiten van een actieheldin en ben ik ook niet uitgerust met stalen zenuwen, maar juist met een overgevoelige set hersenen die de vele prikkels van zo’n film niet kan verwerken. Geen probleem, gewoon geen actiefilms kijken en niets aan de hand. Maar wat als ik die overgevoeligheid kan inzetten in mijn voordeel? Ik heb nu een manier ontdekt waarop dat kan…

Lees verder “Fluisterfilmpjes voor hersenorgasmes”