Black dog is back again

De afgelopen tijd werd ik achterna gezeten door een zwarte hond. Geen lieve labrador met puppy-ogen, maar de spreekwoordelijke zwarte hond die mij al een aantal keren eerder te pakken heeft gehad. Geen wonder dat ik een kattenmens ben.

Ik kon lopen zo hard ik wilde, ik kon gillen, vloeken, huilen, het maakte niks uit. Zelfs het fanatieke fitness-programma waarmee ik drie maanden geleden ben gestart heeft de hond niet op afstand kunnen houden. Hij kwam onherroepelijk dichterbij en heeft me in zijn klauwen meegesleurd.

In het openbaar verberg ik me achter een stralende glimlach. Want dat is nu eenmaal wat we doen. Ik en al die anderen die rondlopen met een onzichtbare zwarte hond

Lees verder “Black dog is back again”

Friet de la Tourette

Sorry alvast, voor wat ik nu ga schrijven. Sorry dat je na het lezen van dit stukje misschien denkt: waar blijft de leuke twist? Die is er namelijk niet. Er zijn nou eenmaal dingen die gewoon niet leuk zijn. Tourette is zo’n ding als je het mij vraagt. Toch hoor ik van lotgenoten heel vaak dat ze ‘blij’ zijn met hun Tourette. Ik ben dat niet. Ik zou nog steeds heel graag mijn Tourette inleveren. Liever vandaag nog dan morgen, zodat ik vanavond met een kalme geest en een ontspannen lijf in mijn bed kan stappen, om morgenochtend fris en uitgerust te ontwaken.

Zou ik zonder mijn Tourette een saaie muts zijn, die nooit eens lekker gek deed?

Lees verder “Friet de la Tourette”

De grote stad en ik

“Jeetje wat stoer van je!” “Dapper hoor!” “Heel knap, je mag trots zijn op jezelf!” Enkele voorbeelden van de vele reacties die ik mocht ontvangen op mijn Facebook-post die ik plaatste nadat ik drie dagen in mijn eentje Parijs had verkend. En ja, trots ben ik wel een beetje. Want ik was tenslotte nog nooit alleen op reis geweest en ik was helemaal niet thuis in zaken als reizen met het openbaar vervoer en het systeem van de Parijse metro. Ik ben zo’n type dat altijd vrolijk de rest van de groep achterna huppelt bij een uitstapje of weekendje weg. In mijn eentje de weg vinden in een vreemde stad was dan ook een enorme uitdaging.

Ik zag al voor me hoe ik bij Ikea een grote poster van de Eiffeltoren zou kopen en ervoor zou poseren, in de veiligheid van mijn eigen woonkamer

Lees verder “De grote stad en ik”

Voor alle held(inn)en

Deze blog zou kunnen gaan over de bijzondere momenten tijdens onze vakantie in Egypte. Over de waanzinnige onderwaterwereld die we daar aanschouwden, tijdens een bijzondere snorkeltour. Die zo mooi was, dat we uren in het water bleven en we plotseling werden verrast door laagtij, waardoor het rif bijna bloot kwam te liggen en we al klunend over het koraal (auw!) terug aan land moesten zien te komen. Waarbij we zeedieren zagen waarvan we het bestaan niet kenden en koralen in de meest prachtige kleuren en vormen.

Toch gaat deze blog over iets anders. Iets groters. Iets waarbij al het voorgaande verzwakt. Namelijk een mensenleven dat zomaar voorbij kan zijn

Lees verder “Voor alle held(inn)en”

Keuzestress, jazzmuziek en duivenpoep

Je hebt van die dagen dat je niet kunt beslissen. Voor mij altijd een heikel punt, maar soms is het nog nèt wat extremer. Zo’n dag was het de dag na Hemelvaart. Mario was vrij, het was mooi weer, dus we wilden er op uit. Maar wat gingen we doen? Wandelen, shoppen, een terrasje pakken? En waar? Het werd Breda. Altijd gezellig en lekker dichtbij. Bovendien, wist mijn wederhelft te vertellen, werd dit weekend het Jazzfestival gehouden, dus extra gezelligheid. En extra drukte, dat dan weer wel… En toen begon het grote twijfelen. In mijn hoofd veranderde een idee voor een leuk dagje uit binnen no time in the worst case scenario. Want Hemelvaartweekend, dus druk. En jazzmuziek, dus lawaai. En overal prikkels, dus tics. En volle parkeergarages, en overvolle winkelstraten, en terrassen zonder ook maar één vrij plaatsje, en misschien ging het wel regenen, en ik had ook nog een blaar op mijn hiel, en smeltende poolkappen, en oorlog in Syrië, en kans op een buitenaardse invasie, en en en…

Lees verder “Keuzestress, jazzmuziek en duivenpoep”