Thank God for Smule!

In februari postte ik een blog over mijn Smule-verslaving. Little did I know dat een mysterieus virus ervoor zou zorgen dat Nederland een maand later op slot zou gaan, waardoor Smule een nog belangrijkere rol in mijn leven zou gaan vervullen. Optredens zijn voorlopig van de baan, dus op pad met onze coverband kunnen we vergeten. Niet dat we stilzitten: we repeteren gewoon door en achter de schermen werken we aan een album maar toch, het is niet hetzelfde. Ironisch genoeg sprak ik in mijn laatste blog van 2019 de voorzichtige wens uit om in 2020 veel leuke optredens te mogen hebben. Helaas heeft de coronacrisis dat voor alle muzikanten onmogelijk gemaakt.

De bijzondere vriendschappen die daaruit voortkomen, zijn zeker in deze tijd een hartstikke mooie bonus

Des te blijer ben ik nu met de Smule-app, het enige wat het gat een beetje kan dichten. Ik moet eerlijk bekennen dat ik altijd een beetje bang ben om een video op social media te posten, vanwege het ‘daar heb je haar weer’-effect. Dat mensen genoeg van me krijgen als ik te vaak zo’n video post. Maar dan denk ik: niemand is verplicht om te kijken en luisteren, dus als je het niets vindt, scroll gerust verder. Ik post alleen de filmpjes die mij blij maken of een bijzonder gevoel geven en als ik dat niet kan delen, wat voor waarde heeft social media dan? Het is zoals ik eerder schreef: muziek maakt de wereld een stukje mooier, dus daar kun je nooit genoeg van delen.

Lees verder “Thank God for Smule!”

Social me, social you

Stel je de volgende situaties eens voor: met een slaperig hoofd stap je uit bed en je voet landt precies in een plasje kattenkots, in de supermarkt schopt je peuter een scène omdat je geen zakje zure matjes voor hem koopt of tijdens je rijexamen zie je die auto die van rechts komt compleet over het hoofd en de examinator kan een botsing nog net voorkomen. Hoewel dit voorbeelden zijn van normale dagelijkse shit die we allemaal kennen, zal (bijna) niemand het in zijn hoofd halen om dit soort pijnlijke momenten wereldkundig te maken. Als je je examen de mist in hebt zien gaan, voel je niet de minste behoefte om dit te delen op Facebook. Je legt de driftbui van je driejarige niet vast om, voorzien van het smeuïge commentaar dat je op dat moment in je hoofd hebt, te uploaden naar je YouTube kanaal. En waarschijnlijk zie je die onsmakelijke verrassing van je huisdier niet als waardevolle aanvulling op je Instagram.

We zijn allemaal maar mensen, behalve op social media. Daar zijn we onaantastbare superwezens.

Lees verder “Social me, social you”

Domweg plezier

Met z’n zesendertigen op het terras
Of met honderd in het café
Zomerse picknicks op het gras
Al je vrienden mee

Festivals, markten en zomerbazaars
Proostend op het goede leven
Een hapje hier, een drankje daar
Zoveel moois te beleven

Eindeloos genieten, dansen in de nacht
Lichamen die elkaar raken
Dankbaar voor wat het leven ons bracht
En niets om je druk om te maken

Wat was het simpel: domweg plezier
Geen nood om te demonstreren
Bij het woord Corona dacht je aan bier
Wie wist dat het tij zou keren?

Alle kleuren samen op hetzelfde groen
Geen reden om elkaar te haten
Wat waren we bevoorrecht toen
En we hadden het niet eens in de gaten

Foto: vvvleusden.nl

Europese Tourettedag

Tegenwoordig wordt er een jaarlijkse dag uitgeroepen voor de meest onwaarschijnlijke zaken. Zo bestaat er een dag van het naakt tuinieren (fijn als je de brandnetels moet uithalen), een knuffel-je-kat dag (alsof één dag per jaar volstaat) en een internationale masturbatiedag (geen commentaar), die dan ook nog eens samenvalt met internationale hamburgerdag (logisch, want van dat masturberen krijg je honger).

Heel fijn allemaal hoor, dit soort dagen, maar ik denk dan toch: lekker belangrijk. Ik heb geen speciale dag nodig om met mijn katten te kroelen. En mocht ik opeens een onbedwingbare neiging krijgen om in mijn blootje de hortensia’s te gaan snoeien, dan zal ik me netjes beperken tot mijn achtertuin. Beloofd.

Vandaag is echter wél een dag die ertoe doet. Het is namelijk Europese Tourettedag. Een themadag die in 2013 in het leven is geroepen om meer aandacht en begrip te vragen voor het Tourette syndroom. En het mooie van deze dag is, dat je niets hoeft. Je hoeft je niet misselijk te eten aan de hamburgers, met je edele delen in de struiken te hangen of te masturberen tot je erbij neervalt. Want Europese Tourettedag draait enkel om bewustwording: kennis verspreiden zodat mensen een eerlijk beeld krijgen van wat de aandoening inhoudt. Iets waar ik met mijn blog al jarenlang voor strijd en graag aan meewerk. Door onderstaande cijfers te delen bijvoorbeeld, afkomstig uit diverse nieuwe onderzoeken. En door stil te staan bij wat we met de Stichting Gilles de la Tourette in de afgelopen jaren allemaal bereikt hebben op het gebied van kennis van en begrip voor het Tourette syndroom. En daar ben ik, als ‘Touretter’ én vrijwilliger van de stichting, enorm trots op.

Tourette syndroom cijfers
Laat dit schema even tot je doordringen… Eén op de honderd Nederlanders heeft het syndroom van Gilles de la Tourette. Slechts vijftien procent hiervan heeft last van de bekende ‘vloektic’. Een grote meerderheid van 86 procent heeft, naast tics, last van bijkomende symptomen als spanningsverschijnselen, dwanggedachten, angstgevoelens, problemen met concentreren, impulsiviteit, woede, slaapproblemen, hooggevoeligheid en depressiviteit. Kijk voor meer info op tourette.nl/kuch.

Rotsvast vertrouwen

Met krachtige slagen beukt de woeste zee op de rots. In een klotsend ritme werpen de golven het water hoog de lucht in, om vervolgens te worden meegevoerd door de branding. Dit zich eindeloos herhalende schouwspel heeft de rots gevormd. Na jaren en jaren heeft het zilte water diepe groeven in het oppervlak geslagen, zodat het gesteente hier en daar is uitgesleten.

Daar ligt hij, de rots, in de reflectie van het glinsterende water, overgeleverd aan de grillen van de oceaan. Standvastig als hij is, biedt hij weerstand aan het beuken van de golven. Twee kanten heeft de rots. Eén kant is vriendelijk en toegankelijk, dat is het deel waar het water geen vat op heeft. De andere kant is ruw, zo onstuimig als de zee zelf, die dag na dag zijn sporen op hem achterlaat. Ze vormen een eenheid, de zee en de rots, door de evolutie aan elkaar verbonden.

Wanneer het water kalm is en de zon op zijn punten schijnt, is de rots in zijn element. Maar er zijn dagen dat de storm woedt en de sterke stroming hem in zijn greep houdt. Hij houdt stand, wat kan hij anders doen? Hij is immers een rots, door de natuur zo geschapen. Hij begrijpt dat het niet anders kan en dat er zware dagen zijn, maar hij weet ook dat hij het kan dragen. Hij doet het tenslotte al jaren. Hoe zou hij zich voelen als de oceaan er op een dag niet meer zou zijn? Lichter? Vrijer misschien? De rots zou zichzelf niet meer herkennen. Nee, het is wat het is: hij hoort daar, waar de zee is. Dat is zijn lot, daar hoort hij te zijn. Daarin heeft hij een rotsvast vertrouwen.

De zee is mijn Tourette. Die rots, dat ben ik.

Marion_rotsvast-vertrouwen-450x300

Deze blog is ook gepubliceerd op de website van Stichting Gilles de la Tourette