Geelzucht

Ik wist het zeker: de muren van onze woonkamer die we nog maar twee jaar geleden in de ‘modekleur’ taupe/grijs hadden geschilderd moesten een ander kleurtje krijgen en wel snel. Ik besloot dat ik dringend behoefte had aan wat vrolijkheid en dus wilde ik nog voor Pasen mijn saaie grijze wanden zonnig geel hebben. Tot ongenoegen van manlief, want die keek niet bepaald uit naar een weekend vol schilderwerkzaamheden. Toch koos hij eieren voor zijn geld, want elke man weet natuurlijk dat er weinig dingen erger zijn dan een zeurende vrouw. Zelfs een weekend lang zwoegen met kwasten en verfrollers is beter te doen, moet hij hebben gedacht. En dus ging hij aan de slag. In mijn vlaag van geelzucht liet ik in hetzelfde weekend ook meteen mijn haar blonderen, want met de lente in aantocht staat dat zo lekker zomers. Helemaal blij werd ik van al die lichte kleuren in het vooruitzicht.

Het voelde alsof ik in een levensgrote post-it block woonde

Lees verder “Geelzucht”

In memoriam: Noeky

Noeky5

Het poesje met het roze neusje sprong er meteen uit voor mij
Ze waren allemaal leuk, maar de liefste dat was jij
Een koppie als dubbelvla, half donker en half licht
En dat aparte neusje, ’t was zo’n grappig gezicht

Kroelen met je baasje was wat jij het liefste deed
Maar genieten in het zonnetje was ook aan jou besteed
Je haalde gekke streken uit, ondeugend als je was
Je verstoppen achter dozen, of in het hoge gras

Je speeltje moest in je waterbak, dan deed je haar ‘in bad’
Dan trok het water uit het bakje en werd de laminaatvloer nat
Het werd een vast ritueel en een van jouw geslaagde grappen
Als het baasje er ’s ochtends slaperig met zijn sokken in stond te trappen

Maar zag je dat grappige snuitje, met die roze neus
Dan moest je erom lachen, je had gewoon geen keus
Je was ons kleine clowntje, om jou hadden we zo vaak lol
Je was de zwakste van het nestje, maar je hield het het langst vol

Zo veel fijne momenten waarop jij ons leven verrijkte
Tot de dag waarop jouw levensweg zijn eindpunt bereikte
Ruim achttien mooie jaren heb jij bij ons mogen zijn
Nu moeten we je laten gaan en wat doet dat pijn

Lieve Noekiepoekie, kleine zonnestraal
Veel meer dan een huisdier, geliefd en heel speciaal
Dag clowntje, lief prinsesje, bedankt dat jij er bent geweest
We zullen je gaan missen, maar jou herinneren het meest

La vie c’est drôle

“Is dat een drol?”
“Waar?”
“Daar, onder de salontafel.”
“Nee joh, dat is opgedroogd kattenvoer.”
“Of een drol.”
“Nee hoor, kattenvoer.”

“Toch denk ik dat het een drol is.”
“Dat ís geen drol. Ik heb Noeky daar haar eten gegeven en dat heeft ze naast haar bakje laten vallen.”
“Het lijkt op een drol.”
“(zucht) Ik ruim het wel op, kun je zien dat het geen drol is. Hier, ik kan het zo oppakken.”
“Ruik er eens aan?”
“…”
“Dus toch een drol.”

blog_145534_small_600

Mission accomplished

Jullie hebben al een tijdje niks meer van me gehoord, maar dit was niet zonder reden, want…

  • Toen Michael van Gerwen voor de tweede keer het PDC World Darts Championship won, was ik op zoek naar een pakkende beginscène.
  • Toen Donald Trump president van de Verenigde Staten werd, was ik druk in de weer met vertelperspectieven.
  • Toen Portugal het Eurovisiesongfestival in Kiev won, zocht ik naar woorden.
  • Toen Tom Dumoulin ondanks zijn slecht getimede grote boodschap als eerste Nederlandse man de Giro d’Italia won, dacht ik na over personages.
  • Toen Montenegro lid werd van de NAVO, kilde ik mijn darlings.
  • Toen IS huishield in Barcelona, brak ik mijn hersens over schrijftechnieken.
  • Toen orkaan Irma een ravage aanrichtte op Sint Maarten, oefende ik met zintuiglijke beschrijvingen.
  • Toen Barbie haar huis zuurstokroze verfde, ging ik aan de slag met metaforen.
  • Toen Enzo Knol en Dee er een punt achter zetten, zocht ik naar plotwendingen.
  • Toen rouwend Amsterdam afscheid nam van Eberhard van der Laan, worstelde ik met dialogen.
  • Toen de wereld zich boog over de me-too-hashtag, experimenteerde ik met tijdverdichting.
  • Toen heel Holland bakte, probeerde ik te showen in plaats van te tellen.
  • Toen Max Verstappen won in Mexico, prakkezeerde ik me suf over spanningsopbouw.
  • Toen prins Harry zich verloofde met Meghan Markle, probeerde ik angstvallig cliché’s te vermijden.
  • Toen Gordon niet trouwde, schrapte ik hele hoofdstukken.
  • En terwijl Nederland zich opmaakte voor 2018, voltooide ik op de rand van 2017 mijn young adult roman.

Het geeft voldoening dat ik dit project van mijn bucketlist kan afstrepen, maar nu begint het spannendste gedeelte: op zoek naar een uitgever die mijn boek ziet zitten. Of anders het uitgeven in eigen beheer. Voorlopig doe ik even helemaal niets, aangezien ik met deze roman meedoe aan de young adult wedstrijd van Uitgeverij Moon en schrijf- en leesplatform Sweek, die begin maart zal aflopen. Iedereen die niet wil wachten en mijn boek nu al wil lezen, raad ik aan naar http://www.sweek.com te gaan of de Sweek app te downloaden op smartphone of tablet, waarop mijn verhaal vanaf volgende week helemaal te lezen zal zijn. Wel even registreren, maar dat is zo gebeurd en je ontvangt geen vervelende e-mails of iets dergelijks. Beloofd!

Mission accomplished, zowel voor mijn roman als voor het jaar 2017.

Rest mij nog iedereen een heel fijne jaarwisseling en het allerbeste voor 2018 te wensen!

 

26063290_2193886570636762_6707504736734487293_o

Het Tourette toilet

Momenteel buigt Nederland zich weer, naar goed vaderlands gebruik, over het maatschappelijk fenomeen zwarte/roetvegen-/regenboog- Piet. Het houdt de gemoederen flink bezig en daardoor is het begrip ‘genderneutraliteit’ even naar de achtergrond geschoven. Maar ik kan je garanderen, zodra de goedheiligman zijn stoomboot in de haven van Puerto Banus heeft geparkeerd, zullen we ons weer met zijn allen druk maken over dat andere hot item. Want laten we eerlijk zijn, het hoort gewoon een beetje bij ons Nederlanders om flink te zeuren.

Hierbij bestaat alleen maar zwart óf wit en lijkt niemand oog te hebben voor de vijftig tinten grijs tussen beide standpunten.

Ik probeer me zoveel mogelijk buiten de genderneutraal-discussie te houden. Als ik immers door het jaarlijks terugkerende Pietendebat iets heb geleerd, is het wel dat discussiëren eigenlijk heel weinig oplevert. En dan heb ik het met name over het discussiëren online, waarbij de beleefdheidsnorm toch een stuk lager ligt. Voor velen is het ontbreken van fysieke interactie een regelrechte trigger voor onbeschaafd gedrag. Als een stel Neanderthalers beuken we op elkaar in om ons gelijk te halen. Hierbij bestaat alleen maar zwart óf wit en lijkt niemand oog te hebben voor de vijftig tinten grijs tussen beide standpunten. Verwacht van mij dus geen opinie als het gaat om de jongens- en meisjesafdeling van Nederlands bekendste warenhuis of de manier waarop de NS haar reizigers aanspreekt.

Maar… Als ik dan toch van de gelegenheid gebruik mag maken om even mijn zegje te doen, dan heb ik een voorstel. Want als er in openbare gelegenheden geen onderscheid meer wordt gemaakt tussen dames- en herentoiletten, dan heb ik een fijne suggestie die een uitkomst kan bieden voor de 15.000 mensen in Nederland die zijn gezegend met het Tourette syndroom: van de wc die overblijft maken we een Tourette toilet! Altijd handig wanneer je tics de overhand nemen en je even buiten het zicht van je gezelschap wil schokken, schudden, schrapen, schoppen, knikken, kuchen, klakken, grommen, snuiven, sissen, roepen, vloeken of wat het ook maar is waar je last van hebt. Een ruimte waar je je onbespied even heerlijk kunt ontladen. Is dat geen geweldig idee? En het goede nieuws is: wij Touretters zijn de lulligste niet, dus wij willen dat speciale toilet best delen met mensen die de diagnose Tourette niet hebben. Want wie heeft er in deze hectische wereld niet op zijn tijd een moment nodig om tot zichzelf te komen? En als we daar dan toch zitten, kunnen we misschien meteen de rust vinden om ook op social media iets vriendelijker met elkaar om te gaan.

transgendertoilet

Deze blog is ook gepubliceerd op de website van de Stichting Gilles de la Tourette