Killer cat

Ach, wat zijn ze lief hè, onze Simba’s, Moortjes en Poekies. Ze geven kopjes, kunnen heerlijk liggen spinnen op je schoot en verwelkomen je na je werkdag met een lieflijk miauwtje. Kattenliefhebbers weten het: er is niets onweerstaanbaarder dan dat kleine wezentje dat je met een schuin kopje en twee grote ogen aankijkt. Totdat achter die lieve poezel een koelbloedige moordenaar blijkt schuil te gaan, en je op een druilerige zondagochtend niet één, maar twee verborgen lijken in je huiskamer vindt.

Het valt niet met elkaar te rijmen. Het is als de afkeer die je voelde toen je erachter kwam dat je ouders bepaalde handelingen hebben uitgevoerd om jou te krijgen. Dat gevoel. Nee, niet mijn ouders, die doen dat toch niet? Nee, niet onze Poekie…

Lees verder “Killer cat”

Fluisterfilmpjes voor hersenorgasmes

Weleens een filmpje gezien waarin een fluisterende dame op haar dooie gemak een papje van banaan in de lange haren van een ‘Californian surfdude’ smeert? Of eentje waarin een vrouw na haar sushi-diner op de sofa gaat liggen en haar buikrommelgeluiden laat horen?

Ik ervaar het alsof ik Lara Croft in eigen persoon ben, die zich slingerend aan lianen een weg door de jungle van Cambodja baant

Al eerder schreef ik dat ik zeer gevoelig reageer op beeld en geluid dat via een televisiescherm mijn brein in komt. De reden dat ik niet van actiefilms houd, is omdat de snelle beelden en harde geluiden voor mij resulteren in een oneindige reeks van tics. Het lijkt alsof het onbewuste deel van mijn brein de werkelijkheid niet los kan koppelen van de film en ik ervaar het alsof ik Lara Croft in eigen persoon ben, die zich slingerend aan lianen een weg door de jungle van Cambodja baant. Helaas bezit ik niet de kwaliteiten van een actieheldin en ben ik ook niet uitgerust met stalen zenuwen, maar juist met een overgevoelige set hersenen die de vele prikkels van zo’n film niet kan verwerken. Geen probleem, gewoon geen actiefilms kijken en niets aan de hand. Maar wat als ik die overgevoeligheid kan inzetten in mijn voordeel? Ik heb nu een manier ontdekt waarop dat kan…

Lees verder “Fluisterfilmpjes voor hersenorgasmes”

Van Ollolai naar Polopos

Ik kijk niet vaak tv. Iets met te veel prikkels (gevolg: tics) en elk half uur eindeloos durende reclameblokken (gevolg: moordneigingen). Maar sommige programma’s zijn te leuk om te missen. Het Spaanse dorp bijvoorbeeld. Tegenwoordig vertoef ik dan ook regelmatig in Polopos. Nou ja, niet echt natuurlijk, gewoon met RTL XL op mijn iPad in de bank, op dezelfde manier waarop ik vorig jaar de belevenissen in Ollolai heb gevolgd. Want ik polopeer met hetzelfde plezier als waarmee ik vorig jaar olloleerde.

Maar we hebben ook iemand nodig die voor opschudding zorgt, kijk of je weer een haaibaai kunt vinden die het hart op haar tong heeft

Lees verder “Van Ollolai naar Polopos”

Wachtwoorden, updates en natte broeken

Soms wens ik dat ik met een knip van mijn vingers terug in de tijd kon gaan. Knip… en plop, daar zit ik. In mijn tuinbroek met roze beenwarmers op de bank, ergens in 1986. Waarschijnlijk luisterend naar de Dolly Dots op mijn Walkman. Wat is er ontzettend veel veranderd sinds die tijd, met name op het gebied van elektronica.

Het is als hoge nood hebben, nét op tijd het toilet kunnen bereiken en vervolgens je broek niet loskrijgen omdat je het wachtwoord van je ritssluiting niet meer weet.

Lees verder “Wachtwoorden, updates en natte broeken”

Les Pays-Bas douze points!

Het wachten duurde ruim vier decennia lang, what’s another year, maar het is gelukt! Met zijn gevoelige ‘Arcade’ behaalde ‘onze’ Duncan de overwinning op het Eurovisie Songfestival van 2019, een gedenkwaardig moment. Het Eurovisie Songfestival, voor velen de moeite van het benoemen niet waard. Dat mag, ieder zijn ding. Ik behoor echter tot de ‘alles-aan-de-kant-want-het-songfestival-komt-eraan-categorie’. Geruime tijd dacht ik dat ik hiermee tot een uitstervend ras behoorde, maar de laatste jaren merk ik dat het gebeuren stiekem weer meer kijkers trekt. En dat zal na Duncan’s zege vast nog meer gaan toenemen. Hallelujah!

Voor een luttele één miljoen dollar bracht Madonna een versie van haar ‘Like a prayer’ ten gehore die klonk alsof ze de vocoder van de Ijslanders had ingeslikt, en vond daarmee haar Waterloo.

Lees verder “Les Pays-Bas douze points!”