Dankjewel lief jaar

Een nieuw jaar staat klaar om te worden ontdekt. Een goed moment om terug te kijken op het afgelopen jaar. En wat een jaar was dat zeg. Een jaar waarin veel leuke nieuwe dingen op mijn pad zijn gekomen, waar ik heel dankbaar voor ben. Een jaar waarin ik mijn leven heb kunnen verrijken met nieuwe vrienden en nieuwe ervaringen. Een jaar ook waarin ik mij kwetsbaar heb opgesteld, wat niet altijd makkelijk was. Een jaar vol verhalen, muziek, tranen en plezier. And above all, een jaar waarin we twee mini-tijgertjes mochten verwelkomen.

Voor mij gaat 2019 de geschiedenis in als het jaar van zelfontplooiing. Het is het jaar waarin ik een boek heb gepubliceerd, een zenmeditatiecursus heb afgerond, yoga ben gaan beoefenen, heb leren salsadansen en in een hele leuke band ben gaan zingen waarmee ik fijne optredens heb gedaan en op de valreep een single heb opgenomen. Ik hoop dat er in 2020 nog veel leuke optredens, singles, dansmoves, yogaposes en spirituele inzichten zullen volgen. En kattenknuffels, heel veel kattenknuffels.

Ik hoop dat ieder van jullie met dezelfde tevredenheid op 2019 terug kan kijken en zo niet, onthoud dan dat tegenslagen vaak voor persoonlijke groei zorgen. Bovenal wens ik jullie alle goeds voor 2020. En alvast voor het hele 203e decennium. Veel gezondheid, voorspoed en bergen vol liefde. Namasté.

Kiy Turk
Photo by Kiy Turk on Unsplash

 

Kattenvriendjes 2.0

Februari 2019. Het was bijna twee jaar geleden dat Nacho en een jaar geleden dat Noeky was overleden. Een tijdlang was ik van mening dat een leven zonder katten ook wel fijn was, maar die opvatting was natuurlijk slechts gebaseerd op praktische bezwaren: geen haken in de bank, geen haren op je shirt… Wederhelft kon zich er niet zo druk om maken; wat hem betrof kon ons opgeruimde huis wel wat nieuwe harige vriendjes gebruiken. En gelijk had-ie natuurlijk, want een huis zonder kat is geen thuis.

782179B7-2F8D-45A3-B2B7-2C6E195E947E

Lees verder “Kattenvriendjes 2.0”

Sterspeler

Leven wilde ze, dansen en zingen
Maar ze was te onzeker, wist niet waar te beginnen
Dus verloor ze zichzelf in avontuurlijke boeken
Met warme thee en roze koeken

Met de deuren gesloten
In haar hoekje weggekropen
Daar onder haar veilige deken
Zou niemand haar nog kunnen breken

Maar de onrust begon aan haar te knagen
En opeens begon het haar te dagen
Terwijl ze zich verschanste en niemand haar stoorde
Was ze de reservespeler in haar eigen leven geworden

Ze besloot haar angst van zich af te trappen
En vastberaden het licht in te stappen
Ze wilde niet meer vrezen voor bittere hoon
Ze stapte in haar dansschoenen, ze greep die microfoon

En zoals dat vaak gaat zonder duidelijke reden
Kwamen vanzelf de mogelijkheden
Dit was het, wat ze als kind had gewild
Ze had al veel te veel tijd verspild

Nu zingt ze voor haar twijfels en danst ze met haar angst
Niet meer voluit te leven maakt haar nog het allerbangst
Ze valt, ze staat op, ze maakt fouten en leert
Omdat ze weet: echt falen doe je pas, als je het niet probeert

Ze is de sterspeler, de reservebank blijft leeg
En ze is dankbaar voor de kansen die ze kreeg
Gesteund door haar medespelers en haar innerlijk kind
Weet ze nu hoe het voelt als je vrees overwint

Leef je droom, doe wat jou gelukkig maakt
Zij die oordelen zijn allerminst volmaakt
Je hebt maar één leven, besteed dit goed
Mensen kletsen toch wel, wat je ook doet

 

69653226_3507876505904422_6245306219922194432_o

Killer cat

Ach, wat zijn ze lief hè, onze Simba’s, Moortjes en Poekies. Ze geven kopjes, kunnen heerlijk liggen spinnen op je schoot en verwelkomen je na je werkdag met een lieflijk miauwtje. Kattenliefhebbers weten het: er is niets onweerstaanbaarder dan dat kleine wezentje dat je met een schuin kopje en twee grote ogen aankijkt. Totdat achter die lieve poezel een koelbloedige moordenaar blijkt schuil te gaan, en je op een druilerige zondagochtend niet één, maar twee verborgen lijken in je huiskamer vindt.

Het valt niet met elkaar te rijmen. Het is als de afkeer die je voelde toen je erachter kwam dat je ouders bepaalde handelingen hebben uitgevoerd om jou te krijgen. Dat gevoel. Nee, niet mijn ouders, die doen dat toch niet? Nee, niet onze Poekie…

Lees verder “Killer cat”

Van Ollolai naar Polopos

Ik kijk niet vaak tv. Iets met te veel prikkels (gevolg: tics) en elk half uur eindeloos durende reclameblokken (gevolg: moordneigingen). Maar sommige programma’s zijn te leuk om te missen. Het Spaanse dorp bijvoorbeeld. Tegenwoordig vertoef ik dan ook regelmatig in Polopos. Nou ja, niet echt natuurlijk, gewoon met RTL XL op mijn iPad in de bank, op dezelfde manier waarop ik vorig jaar de belevenissen in Ollolai heb gevolgd. Want ik polopeer met hetzelfde plezier als waarmee ik vorig jaar olloleerde.

Maar we hebben ook iemand nodig die voor opschudding zorgt, kijk of je weer een haaibaai kunt vinden die het hart op haar tong heeft

Lees verder “Van Ollolai naar Polopos”