In memoriam: Noeky

Noeky5

Het poesje met het roze neusje sprong er meteen uit voor mij
Ze waren allemaal leuk, maar de liefste dat was jij
Een koppie als dubbelvla, half donker en half licht
En dat aparte neusje, ’t was zo’n grappig gezicht

Kroelen met je baasje was wat jij het liefste deed
Maar genieten in het zonnetje was ook aan jou besteed
Je haalde gekke streken uit, ondeugend als je was
Je verstoppen achter dozen, of in het hoge gras

Je speeltje moest in je waterbak, dan deed je haar ‘in bad’
Dan trok het water uit het bakje en werd de laminaatvloer nat
Het werd een vast ritueel en een van jouw geslaagde grappen
Als het baasje er ’s ochtends slaperig met zijn sokken in stond te trappen

Maar zag je dat grappige snuitje, met die roze neus
Dan moest je erom lachen, je had gewoon geen keus
Je was ons kleine clowntje, om jou hadden we zo vaak lol
Je was de zwakste van het nestje, maar je hield het het langst vol

Zo veel fijne momenten waarop jij ons leven verrijkte
Tot de dag waarop jouw levensweg zijn eindpunt bereikte
Ruim achttien mooie jaren heb jij bij ons mogen zijn
Nu moeten we je laten gaan en wat doet dat pijn

Lieve Noekiepoekie, kleine zonnestraal
Veel meer dan een huisdier, geliefd en heel speciaal
Dag clowntje, lief prinsesje, bedankt dat jij er bent geweest
We zullen je gaan missen, maar jou herinneren het meest

La vie c’est drôle

“Is dat een drol?”
“Waar?”
“Daar, onder de salontafel.”
“Nee joh, dat is opgedroogd kattenvoer.”
“Of een drol.”
“Nee hoor, kattenvoer.”

“Toch denk ik dat het een drol is.”
“Dat ís geen drol. Ik heb Noeky daar haar eten gegeven en dat heeft ze naast haar bakje laten vallen.”
“Het lijkt op een drol.”
“(zucht) Ik ruim het wel op, kun je zien dat het geen drol is. Hier, ik kan het zo oppakken.”
“Ruik er eens aan?”
“…”
“Dus toch een drol.”

blog_145534_small_600

Mission accomplished

Jullie hebben al een tijdje niks meer van me gehoord, maar dit was niet zonder reden, want…

  • Toen Michael van Gerwen voor de tweede keer het PDC World Darts Championship won, was ik op zoek naar een pakkende beginscène.
  • Toen Donald Trump president van de Verenigde Staten werd, was ik druk in de weer met vertelperspectieven.
  • Toen Portugal het Eurovisiesongfestival in Kiev won, zocht ik naar woorden.
  • Toen Tom Dumoulin ondanks zijn slecht getimede grote boodschap als eerste Nederlandse man de Giro d’Italia won, dacht ik na over personages.
  • Toen Montenegro lid werd van de NAVO, kilde ik mijn darlings.
  • Toen IS huishield in Barcelona, brak ik mijn hersens over schrijftechnieken.
  • Toen orkaan Irma een ravage aanrichtte op Sint Maarten, oefende ik met zintuiglijke beschrijvingen.
  • Toen Barbie haar huis zuurstokroze verfde, ging ik aan de slag met metaforen.
  • Toen Enzo Knol en Dee er een punt achter zetten, zocht ik naar plotwendingen.
  • Toen rouwend Amsterdam afscheid nam van Eberhard van der Laan, worstelde ik met dialogen.
  • Toen de wereld zich boog over de me-too-hashtag, experimenteerde ik met tijdverdichting.
  • Toen heel Holland bakte, probeerde ik te showen in plaats van te tellen.
  • Toen Max Verstappen won in Mexico, prakkezeerde ik me suf over spanningsopbouw.
  • Toen prins Harry zich verloofde met Meghan Markle, probeerde ik angstvallig cliché’s te vermijden.
  • Toen Gordon niet trouwde, schrapte ik hele hoofdstukken.
  • En terwijl Nederland zich opmaakte voor 2018, voltooide ik op de rand van 2017 mijn young adult roman.

Het geeft voldoening dat ik dit project van mijn bucketlist kan afstrepen, maar nu begint het spannendste gedeelte: op zoek naar een uitgever die mijn boek ziet zitten. Of anders het uitgeven in eigen beheer. Voorlopig doe ik even helemaal niets, aangezien ik met deze roman meedoe aan de young adult wedstrijd van Uitgeverij Moon en schrijf- en leesplatform Sweek, die begin maart zal aflopen. Iedereen die niet wil wachten en mijn boek nu al wil lezen, raad ik aan naar http://www.sweek.com te gaan of de Sweek app te downloaden op smartphone of tablet, waarop mijn verhaal vanaf volgende week helemaal te lezen zal zijn. Wel even registreren, maar dat is zo gebeurd en je ontvangt geen vervelende e-mails of iets dergelijks. Beloofd!

Mission accomplished, zowel voor mijn roman als voor het jaar 2017.

Rest mij nog iedereen een heel fijne jaarwisseling en het allerbeste voor 2018 te wensen!

 

26063290_2193886570636762_6707504736734487293_o

Shazam-junkie

384 Zijn het er inmiddels. Het aantal opgeslagen Shazams in mijn telefoon. En dat terwijl ik deze smartphone nog geen jaar in mijn bezit heb. Op mijn vorige iPhone, die na jaren van (te) intensief Facebook- en Whatsappgebruik de geest gaf, staan ook nog zo’n 600 opgeslagen liedjes. Je zou dus kunnen stellen dat ik een Shazam-junkie ben.

shazam_tppgeu

Niet dat ik iets doe met al die opgeslagen nummers. Waarom ik het dan doe? Omdat het kan. Stond je vroeger in de platenzaak nog een liedje te neuriën, nu is er Shazam. Een geweldige uitkomst die je nieuwsgierigheid in no time bevredigt. Leuk toch, om te weten dat je luistert naar 16 BIT Inaxycvgtgb. Doet het altijd goed op feestjes, dit soort wijsheden waar je niks aan hebt.

Sinds de komst van Shazam neuriet men niet meer!

Het is gewoon te makkelijk gemaakt en daarom kan ik het niet laten. Maar soms mis ik die ouwe tijden wel. Dat je neuriënd voor al je vrienden je frustatie kenbaar maakte omdat je het niet kon uitstaan dat je niet wist van welke band dat housenummer was dat je tijdens het stappen had gehoord. En dat zij vervolgens weer bij hùn vrienden gingen neuriën, omdat zij het nummer wel kenden, maar het ook niet wisten. Sinds de komst van Shazam neuriet men niet meer! Wie weet lukt het me een dezer dagen genoeg moed te verzamelen om op de cd-afdeling van de Mediamarkt voor een nietsvermoedende verkoper The final countdown te neuriën. Uit pure nostalgie.

Het priemende vingertje van Van S.

Hij was het engste mannetje van de middelbare school. De gevreesde wiskundeleraar waarvan iedereen wist dat je hem maar beter niet boos kon maken. Iemand waar je beter met een grote boog omheen kon lopen. Iedereen die naar dezelfde scholengemeenschap ging als ik, kent hem: Meneer van S. De man had een vergaande passie voor zijn vak: wiskunde was volgens hem de kracht die de wereld draaiende houdt, niets minder dan dat. Je moest wel gek zijn als je niets met wiskunde had…

Ik had niets met wiskunde. Sterker nog, ik begreep niks van wiskunde, ik haatte wiskunde en ik was dan ook blij toen ik in het examenjaar mijn eigen vakkenpakket kon kiezen, waar wiskunde absoluut geen deel van uitmaakte. Wonder boven wonder had ik het geluk om in de voorgaande jaren mijn verplichte wiskundelessen te krijgen van de minder gevreesde collega’s van Van S. Natuurlijk kende ik wel de verhalen. Eén keer trof ik hem als surveillant in de proefwerkweek en toen hij de stoerste jongen van de klas zonder pardon vastzette tussen de muur en zijn lessenaar omdat de relaxte hiphopper niet rechtop wilde gaan zitten, was het me duidelijk: met Van S. moest je niet sollen.

Ik had gedacht mijn middelbare schooltijd mooi te zijn doorgekomen zonder aanvaringen met deze merkwaardige docent, totdat hij me tijdens de eindexamenweek in de gang staande hield. Met zijn indringende ogen leek hij dwars door me heen te kijken. Het zweet brak me uit, wat wilde deze man van mij?
“Was jij dat, die die tien had voor het examen Nederlands?”
“Euh, jawel meneer.”
“Dat heb je goed gedaan.”
“Dank u wel meneer.”
Opgelucht haalde ik adem. Ik wilde verder lopen, maar zijn verzengende blik hield me aan de grond genageld. Hij richtte zijn hand op en ik voelde zijn priemende vingertje branden op mijn borst.
“Waarom heb jij geen wiskunde gekozen?”

depositphotos_66269515-stock-photo-scary-teacher