De achtbaan die leven heet

Het is één van de meest gebruikte clichés, de ups en downs van het leven te vergelijken met het parcours van een achtbaan. Ronan Keating’s advies om de rit uit te zitten is eigenlijk het enige wat je kunt doen. De onvoorspelbaarheid van de weg die de achtbaan aflegt is bitterzoet. Iedereen kan hierover meepraten; het leven verloopt bij niemand in een rechte lijn en dat is maar goed ook. Maar soms zou je door een megafoon willen schreeuwen of het niet even wat minder kan. Of het treintje voor heel even kan worden stilgezet.

Lees verder “De achtbaan die leven heet”

Geluk

Het is zaterdag 5 januari, het jaar is nog geen week oud en we wensen elkaar massaal een gelukkig nieuwjaar. Maar wat is nu geluk? Ik sta in de badkamer mijn tanden te poetsen, ik heb net gedoucht met behaaglijk warm stromend water, mijn haar gewassen met heerlijk geurende shampoo en mijn huid verwend met een luxe gezichtsmaskertje. Zometeen wandel ik naar mijn ouderlijk huis, waar ik samen met mijn beide ouders uitgebreid ga lunchen. Dat dus, dat is geluk. Het zit ‘m in de kleine, eenvoudige dingen. De dingen waarvan je niet eens doorhebt hoe waardevol ze zijn, totdat ze op een dag wegvallen.

De waarheid van de boodschap die René Froger ons al in 1989 bracht, dringt dertig jaar na dato pas tot mij door

Lees verder “Geluk”

Helemaal Zen

Gisteren bezocht ik samen met mijn eega een kennismakingsworkshop Zen. Voordat het zover was, dacht ik bij Zen toch stiekem een beetje aan: Zoetsappig, Zonderling en Zweverig. Alle Z’s ten spijt, het is niks van dit alles. Je hoeft je niet in een oranje gewaad te hullen of met een verwarde hippie-look te verschijnen om je hiermee bezig te houden. Zen is voor iedereen en betekent zoveel als: aandacht voor het hier en nu. En laat ik dat nu heel goed kunnen gebruiken…

Lees verder “Helemaal Zen”

In memoriam: Noeky

Noeky5

Het poesje met het roze neusje sprong er meteen uit voor mij
Ze waren allemaal leuk, maar de liefste dat was jij
Een koppie als dubbelvla, half donker en half licht
En dat aparte neusje, ’t was zo’n grappig gezicht

Kroelen met je baasje was wat jij het liefste deed
Maar genieten in het zonnetje was ook aan jou besteed
Je haalde gekke streken uit, ondeugend als je was
Je verstoppen achter dozen, of in het hoge gras

Je speeltje moest in je waterbak, dan deed je haar ‘in bad’
Dan trok het water uit het bakje en werd de laminaatvloer nat
Het werd een vast ritueel en een van jouw geslaagde grappen
Als het baasje er ’s ochtends slaperig met zijn sokken in stond te trappen

Maar zag je dat grappige snuitje, met die roze neus
Dan moest je erom lachen, je had gewoon geen keus
Je was ons kleine clowntje, om jou hadden we zo vaak lol
Je was de zwakste van het nestje, maar je hield het het langst vol

Zo veel fijne momenten waarop jij ons leven verrijkte
Tot de dag waarop jouw levensweg zijn eindpunt bereikte
Ruim achttien mooie jaren heb jij bij ons mogen zijn
Nu moeten we je laten gaan en wat doet dat pijn

Lieve Noekiepoekie, kleine zonnestraal
Veel meer dan een huisdier, geliefd en heel speciaal
Dag clowntje, lief prinsesje, bedankt dat jij er bent geweest
We zullen je gaan missen, maar jou herinneren het meest

La vie c’est drôle

“Is dat een drol?”
“Waar?”
“Daar, onder de salontafel.”
“Nee joh, dat is opgedroogd kattenvoer.”
“Of een drol.”
“Nee hoor, kattenvoer.”

“Toch denk ik dat het een drol is.”
“Dat ís geen drol. Ik heb Noeky daar haar eten gegeven en dat heeft ze naast haar bakje laten vallen.”
“Het lijkt op een drol.”
“(zucht) Ik ruim het wel op, kun je zien dat het geen drol is. Hier, ik kan het zo oppakken.”
“Ruik er eens aan?”
“…”
“Dus toch een drol.”

blog_145534_small_600