Nummer 100

Deze blog draag ik op aan jou. Ja, aan jou. Want jij motiveert mij om te blijven schrijven. En dat heeft ervoor gezorgd dat je nu mijn honderdste blog zit te lezen! En dat is wel een bedankje waard. Dus zeg ik: beste lezer, bedankt!

Niks belangrijks
In november 2011 maakte ik een blog aan op Blogger.com, omdat ik het leuk vind om te schrijven en ik voor mezelf graag een naslagwerkje heb van alles wat ik beleef. Zo kun je later dingen teruglezen die je was vergeten, maar die je door het op te schrijven hebt vereeuwigd. Je houdt de herinnering levend, alsof je bladert door een oud fotoboek. Ik schreef over van alles en nog wat en hoewel ik op Blogger.com aardig wat volgers had, schreef ik vooral voor mezelf. Ik vond immers dat ik niks belangrijks te melden had.

Kauwgom onder je schoen
In juni 2015 zette ik MariOnline.nl op en begon ik mijn blog in de huidige vorm op mijn eigen domein. Bovendien had ik opeens een belangrijke missie, want na jaren van ontkenning besloot ik uit de spreekwoordelijke Tourettekast te komen. Ik begon te schrijven over het syndroom van Gilles de la Tourette, met als doel de hardnekkige misverstanden uit de weg te ruimen en mijn lezers een eerlijk beeld te geven van hoe het nu écht is om met Tourette te leven. Ik probeer dat op een luchtige manier te doen, want laten we eerlijk zijn: naast dat het vreselijk irritant is, kan Tourette soms ook gewoon best grappig zijn. Een beetje als kauwgom onder je schoen: je kunt er niet omheen en je komt er niet vanaf, dus kun je er maar beter om lachen.

Luisterboek
Regelmatig blog ik voor de Stichting Gilles de la Tourette, wat ik als een kroon op mijn werk zie. Ik schrijf nu namelijk niet meer alleen voor mezelf en dat maakt het vele schrijfwerk een stuk dankbaarder. Mijn boek Brein ontspoord dat vorig jaar werd uitgegeven, is nog zo’n mooie bekroning en ik ben trots om te kunnen vermelden dat het boek vanaf vandaag ook als luisterboek te bestellen is, ingesproken door een professionele stemacteur.

Dank je wel
Sinds 2015 heeft MariOnline, naast de vaste rechtstreekse volgers, meer dan 200 Facebook-volgers opgeleverd. En daar ben ik dankbaar voor. Dus lieve volger, dank je wel. Ik ben blij dat ik je na vijf jaar nog steeds weet te boeien.

0

4US

Drie weken geleden plaatste ik onderstaand gedichtje op mijn Facebook tijdlijn. Inmiddels weten we allen hoe het is om te leven ten tijde van een pandemie. We hebben geleerd om afstand te bewaren, lichamelijk contact is opeens iets slechts geworden. We blijven zoveel mogelijk binnen en laten onze creatieve kant naar boven komen. We ontdekken manieren om vanuit huis dingen gedaan te krijgen. Overvolle wegen lijken tot het verleden te behoren en we zien hoe de lucht schoner wordt en het water helderder. De natuur komt opnieuw tot bloei en wij kijken van een afstand toe. Het maakt ons nederig en brengt ons met beide benen op de grond. In het grote geheel stellen wij als individuen niets voor, we hebben de aarde slechts te leen. Misschien is het wel eens goed om dat te beseffen.

Mijn gedachten gaan uit naar alle slachtoffers en hun nabestaanden en naar de mensen die nu vechten voor hun leven. Ik wens iedereen heel veel sterkte en kracht en hoop dat we snel weer mogen knuffelen. Maar bedenk dat we ook op afstand met elkaar zijn verbonden. Ieder van ons als een klein radertje in het grote netwerk. Want samen vormen we de wereld en bereiken we meer.

6347a49643e4579e806df1f2196c9976

Er waart een virus rond op aarde
Het virus maakt ons bang
Met zijn kroonvormige tentakels
Heeft het ons in de tang

Er waart een virus rond op aarde
Het virus maakt ons kwaad
Met de angst die het veroorzaakt
Verspreiden we paniek en haat

Er waart een virus rond op aarde
Het virus maakt ons dom
We strijden om toiletpapier
Als in een slechte sitcom

Er waart een virus rond op aarde
Het virus houdt ons thuis
Het dwingt ons manieren te vinden
Anders om te gaan met de ruis

Er waart een virus rond op aarde
Op straat is het nu stil
De mens voelt zich soms verheven
Maar de natuur doet wat zij wil

Er waart een virus rond op aarde
En dat verandert ons
We worden zorgzaam en hulpvaardig
Zingen samen vanaf balkons

Er waart een virus rond op aarde
Het virus maakt ons één
Van elkaar verwijderd
En toch closer dan voorheen

Er waart een virus rond op aarde
Misschien brengt het ook iets goeds?
De hele wereld ge-reset
Door een druk op de pauzetoets

Er waart een virus rond op aarde
Het virus maakt ons klein
Misschien kan het ons leren
Er ook zonder crisis voor elkaar te zijn?

🧡🍀💛🍀💚🍀💙🍀💜🍀🧡🍀💛🍀💚🍀💙🍀💜🍀🧡🍀💛🍀💚🍀💙🍀💜

Nothing compares 2U

Het is 1990, een tot dan toe vrij onbekende Ierse zangeres bestormt de hitlijsten met een prachtig gevoelig nummer, geschreven door niemand minder dan Prince. De bijbehorende videoclip is al even fenomenaal. Ondanks, of misschien juist dankzij de eenvoud van een vijf minuten durende close up van de Ierse die als geen ander haar emotie weet over te brengen. Met haar gemillimeterde kapsel zingt ze vanuit de beeldbuis recht je hart in, met als onbetwist hoogtepunt een oprechte traan die over haar prachtige gezicht rolt.

Voor het eerst besef ik: misschien is van de norm afwijken helemaal niet gek, misschien is het juist wel hartstikke cool.

Lees verder “Nothing compares 2U”

ReTourette

“Goedemiddag mevrouw, welkom bij de klantenservice van De Bovenkamer. Waarmee kan ik u van dienst zijn?”
“Goedendag. Ik wil graag mijn Tourette syndroom retourneren.”
“Aha. Heeft u het aankoopbewijs bij zich?”
“Nee, heb ik niet, het was een cadeautje.”
“In dat geval kan ik u alleen een tegoedbon voor een ander syndroom geven.”
“Nee, dank u. Dat is niet nodig, ik hoef er niks voor terug.”
“Het spijt me, maar zo werkt het nu eenmaal, mevrouw.”
“Maar misschien kunt u een uitzondering maken? Voor deze keer?”
“Daar kunnen we niet aan beginnen, denkt u zich eens in met wat een enorme voorraad we zouden blijven zitten. Bovendien: weet u zeker dat u het niet wilt houden? U profiteert tenslotte ook van de voordelen die uw syndroom met zich meebrengt: de creatieve geest, de scherpe blik, het gevoel voor humor…”
“Euh, ik had eigenlijk in gedachten om alleen de tics en dwang in te leveren. En misschien de slaapproblemen…”
“Dat zal helaas niet gaan mevrouw: het is een package deal, zoals u weet.”
“Oh, op die manier…”
“Als u echt wat anders wilt: momenteel is het chronische vermoeidheidssyndroom erg in opkomst. Misschien is dat wat voor u?”
“Hmm, dat klinkt niet echt aantrekkelijk. Zitten daar nog bijkomende voordelen aan?”
“U verbruikt minder energie en uw sportschoenen slijten minder snel.”
“Tja, toch weet ik het niet hoor. Kan ik dat een maand op proef krijgen?”
“Dat moet ik even navragen…
Harry! Ik heb er hier eentje aan de balie die het chronische vermoeidheidssyndroom op proef wil, het moet toch niet gekker worden!”

“Zo mevrouw, daar ben ik weer. Helaas is het niet moge…”
“Weet u wat? Laat maar zitten, ik neem de Tourette wel mee terug. Bedankt voor de moeite, fijne dag verder.”

Marion_retourette-450x304

Deze blog is ook gepubliceerd op de website van Stichting Gilles de la Tourette

 

 

Let’s Smule

Degenen die mij persoonlijk kennen weten dat ik graag zing. Vorig jaar ben ik terecht gekomen bij een hele leuke coverband, nadat ik in 2003 voor het laatst had opgetreden. Spannend dus, zo’n ‘revival’, maar oh zo leuk. Wat heb ik genoten van de eerste optredens en wat was het leuk om voor het eerst een single op te nemen. Inmiddels heb ik mijn draai in de band helemaal gevonden en sinds kort heb ik ‘Smule’ ontdekt, de app voor zangliefhebbers. En boy, is me dat een portie verslavend! Ik moet echt oppassen dat ik niet elk vrij uurtje aan ‘smulen’ besteed. En ik ben niet de enige: met meer dan 125 miljoen gebruikers smulen de mensen werkelijk overal. In hun bed, in het park, in de auto, op het toilet… Mijn mantra is ‘Geniet, maar Smule met mate’. Als ik dat vaak genoeg in mezelf blijf herhalen moet het een keer goedkomen, want sinds ik Smule, blijft werk liggen en is mijn telefoongebruik in rap tempo verdriedubbeld.

Gewoon omdat muziek de wereld mooier maakt

Lees verder “Let’s Smule”