Het beste uit twee werelden

Dat ik iemand van uitersten ben, weet ik al lang. Het ene moment wil ik niets liever dan levendigheid en mensen om me heen en het andere moment kan het zijn dat ik me, totaal overprikkeld, terug moet trekken in een stil hoekje omdat ik door een teveel aan indrukken niet meer in staat ben om te socializen.

Daarom is het ook niet zo vreemd dat mijn twee nieuwste bezigheden mijlenver uit elkaar liggen. Zenmeditatie en salsadansen, het beste uit twee werelden. Zowel letterlijk als figuurlijk, want waar de zenmeditatie zijn oorsprong vindt in India en via omwegen door China en Japan steeds meer zijn stempel weet te drukken op onze westerse samenleving, komt het salsadansen van origine uit Cuba. Richt het eerste zich op de innerlijke beleving, het tweede draait om expressie. Rust tegenover beweging, geest tegenover lichaam, stilte tegenover muziek. Ik hou van dat contrast.

Lees verder “Het beste uit twee werelden”

Sangria en zuigvarkens

Afgelopen week was er eentje om in te lijsten. Mijn ouders waren 55 jaar getrouwd en namen ons en mijn broer met zijn gezin mee op vakantie naar Tenerife. Overbodig te zeggen dat dit heel bijzonder was en dat we voluit hebben genoten. Geen enkele zwarte hond kan daar iets aan af doen gelukkig.

De warmte was aangenaam en de sangria vloeide rijkelijk

Lees verder “Sangria en zuigvarkens”

Black dog is back again

De afgelopen tijd werd ik achterna gezeten door een zwarte hond. Geen lieve labrador met puppy-ogen, maar de spreekwoordelijke zwarte hond die mij al een aantal keren eerder te pakken heeft gehad. Geen wonder dat ik een kattenmens ben.

Ik kon lopen zo hard ik wilde, ik kon gillen, vloeken, huilen, het maakte niks uit. Zelfs het fanatieke fitness-programma waarmee ik drie maanden geleden ben gestart heeft de hond niet op afstand kunnen houden. Hij kwam onherroepelijk dichterbij en heeft me in zijn klauwen meegesleurd.

In het openbaar verberg ik me achter een stralende glimlach. Want dat is nu eenmaal wat we doen. Ik en al die anderen die rondlopen met een onzichtbare zwarte hond

Lees verder “Black dog is back again”

Friet de la Tourette

Sorry alvast, voor wat ik nu ga schrijven. Sorry dat je na het lezen van dit stukje misschien denkt: waar blijft de leuke twist? Die is er namelijk niet. Er zijn nou eenmaal dingen die gewoon niet leuk zijn. Tourette is zo’n ding als je het mij vraagt. Toch hoor ik van lotgenoten heel vaak dat ze ‘blij’ zijn met hun Tourette. Ik ben dat niet. Ik zou nog steeds heel graag mijn Tourette inleveren. Liever vandaag nog dan morgen, zodat ik vanavond met een kalme geest en een ontspannen lijf in mijn bed kan stappen, om morgenochtend fris en uitgerust te ontwaken.

Zou ik zonder mijn Tourette een saaie muts zijn, die nooit eens lekker gek deed?

Lees verder “Friet de la Tourette”

De grote stad en ik

“Jeetje wat stoer van je!” “Dapper hoor!” “Heel knap, je mag trots zijn op jezelf!” Enkele voorbeelden van de vele reacties die ik mocht ontvangen op mijn Facebook-post die ik plaatste nadat ik drie dagen in mijn eentje Parijs had verkend. En ja, trots ben ik wel een beetje. Want ik was tenslotte nog nooit alleen op reis geweest en ik was helemaal niet thuis in zaken als reizen met het openbaar vervoer en het systeem van de Parijse metro. Ik ben zo’n type dat altijd vrolijk de rest van de groep achterna huppelt bij een uitstapje of weekendje weg. In mijn eentje de weg vinden in een vreemde stad was dan ook een enorme uitdaging.

Ik zag al voor me hoe ik bij Ikea een grote poster van de Eiffeltoren zou kopen en ervoor zou poseren, in de veiligheid van mijn eigen woonkamer

Lees verder “De grote stad en ik”