Tourette kruipt waar het niet gaan kan

Tics hebben een functie, hoe vervelend en willekeurig ze ook lijken. Dat werd me onlangs duidelijk toen ik een mede-touretter sprak die dankzij gedragstherapie zijn tics onder controle heeft. Deze touretter, laat ik hem Bart noemen, was iemand die al ruim 30 jaar met zeer opvallende tics te kampen had. Nu ik hem na lange tijd weer sprak, leek ik een stukje Bart te missen. Voor me stond een man die na een moeilijke strijd zijn lichaam onder controle had weten te krijgen. Ik vond het een ongelooflijk goed resultaat.

Angst dat zijn oude tics op de loer liggen om op een onverwacht moment met hernieuwde kracht toe te slaan.

Ik raakte met Bart in gesprek, in geuren en kleuren vertelde hij over zijn ervaringen met de therapie. Al snel begon het ergens bij me te wringen. Ik wist niet precies waarom, ik kon er de vinger niet op leggen, maar ik proefde een stukje irritatie en ergernis in zijn woorden. Sinds de therapie had Bart zijn tics onder controle leren houden, maar dat ging gepaard met een ontzettende dosis vechtlust, zelfdiscipline en doorzettingsvermogen. Zoveel, dat Bart op mij een uitgeputte indruk maakte. Het liet me niet los. Dagenlang bleef het gesprek door mijn hoofd malen. Hoe mooi het was dat hij zo’n geweldig resultaat had geboekt, maar waarom hij dan niet gelukkiger overkwam? Waarom hij tijdens het gesprek woorden als ’strijd’ en ‘perfectionisme’ steeds maar bleef herhalen.

Is Bart erop vooruit gegaan? Voor de buitenwereld zeker. Niemand kan nog aan hem zien dat hem iets mankeert en daardoor kan hij zich zonder problemen in het openbaar vertonen. Maar wat gaat er in zijn hoofd om? Nieuwe dwanggedachten zijn voor zijn tics in de plaats gekomen en de chaos in zijn hoofd is des te groter geworden. Bovendien is er een nieuwe angst ontstaan. Angst dat zijn oude tics op de loer liggen om op een onverwacht moment met hernieuwde kracht toe te slaan. Tics die hij nu onder controle zou moeten kunnen houden. Wanneer er onverhoeds een ticje tussendoor floept voelt hij dat als falen en dat maakt hem gespannen en verstard.

Voor mij is dit een bewijs dat tics slechts een topje van de ijsberg zijn als het om Tourette gaat. Tics zijn een uitlaatklep, een manier om spanning te ventileren. Het onderdrukken van deze tics zorgt voor spanning op een ander vlak. Zie het als een balletje onder een laken. Je kunt het balletje wegduwen en het laken gladstrijken, maar op een andere plek zal er een bult onder het laken verschijnen.

Ik vind het geweldig voor Bart dat hij door hard werken zijn tics zo goed onder controle heeft. Maar ik gun hem zoveel meer. Ik gun hem zelf-acceptatie, rust in zijn hoofd en de mogelijkheid om te genieten van het leven, zonder dat hij daarbij continu op zijn hoede moet zijn of wordt afgeleid door dwanggedrag. Ik gun hem dat hij zichzelf kan zijn op de manier die voor hem het prettigst voelt, of dat nu met of zonder tics is. En ik gun hem en alle andere touretters een respect- en begripvolle omgeving. Aan de buitenkant is immers niet te zien wat er van binnen in iemand omgaat.

tourettes_is_enkel_het_uiteinde_van_de_ijsberg_briefkaart-r92ee20108d094b4380820fb0cf4d6c90_vgbaq_8byvr_540

Een gedachte over “Tourette kruipt waar het niet gaan kan

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s