Slam dunk

De planken van de houten vloer kraken onder zijn voeten. Voor de tweede keer vandaag maakt hij zijn rondje door de kamer, waar sinds een jaar alles onveranderd is gebleven. Dit doet hij trouw twee keer per dag. Vanochtend voor het ontbijt heeft hij de deur achter zich dichtgetrokken en nu, voor het slapengaan is hij er weer. Vandaag voelt het anders, intenser.

 

verdriet-1024x512

Langzaam loopt hij langs de boekenkast en hij laat zijn hand zachtjes over de planken glijden. De geur van oude boeken doet hem denken aan gelukkige tijden. Liefkozend streelt hij langs de randen van een houten fotolijst, die naast een stapeltje schoolboeken staat. Zijn ogen worden vochtig, een eerbiedige glimlach verschijnt om zijn mond. Hij staart naar de foto, waarop een vrolijke blonde jongen trots poseert in een basketball-tenue. Onder zijn linkerarm heeft hij een oranje bal geklemd en in zijn rechterhand houdt hij een wedstrijdbeker. Even is de man terug in het moment waarop hij de foto nam en zijn glimlach wordt breder. Een seconde later dringt de realiteit zich weer aan hem op.

Met hangende schouders en gebogen hoofd gaat hij op de rand van het bed zitten. Hij sluit zijn ogen en probeert het beeld van de foto voor zijn geestesoog te laten herleven, maar de herinnering is te ver weggezakt in de duisternis. Hoofdschuddend opent hij zijn ogen weer en kijkt om zich heen. De boeken, de foto’s, de posters aan de muur, in alles is de aanwezigheid nog voelbaar. Alsof de schooltas elk moment in de hoek geslingerd kan worden en het bed vannacht weer zal worden beslapen.

Hij staat op en wankelt naar het bureau. De schoolagenda ligt nog open op de datum van die fatale dag. De datum van vandaag, een jaar geleden. In een slordig jongenshandschrift staan er aankomende tentamens en een belangrijk basketbaltoernooi genoteerd. Nog zoveel dromen die nooit zullen worden vervuld, die gedachte maakt hem misselijk. Tussen de huiswerknotities staat ‘I LOVE PATRICIA’ gekrabbeld. Het herinnert hem aan zijn eigen jeugdliefdes. Aan een onbezorgde tijd van school, feestjes en plezier. Een traan druppelt via zijn kin naar beneden en laat een inktvlek achter op het papier. Snel pakt hij een zakdoekje maar de vlek is al uitgevloeid over de bladzijde. Hij laat zich in de bureaustoel zakken, verslagen door het feit dat hij nu onbedoeld iets aan de setting heeft veranderd. Zijn hoofd rust in zijn handen, diepe snikken galmen door de kamer.

Langzaam wordt hij kalmer. Steunend op het bureau hijst hij zichzelf uit de stoel. Hij kijkt naar de agenda, waar een inktvlek een deel van de liefdesverklaring van de jonge romanticus bedekt. De laatste letters van de naam zijn onleesbaar geworden. Het duurt enkele seconden voordat de tekst die er nu staat tot hem is doorgedrongen. Vol ongeloof staart hij naar de woorden ‘I LOVE PA’. Hij laat zijn blik even rusten op de woorden. Dan tuurt hij dankbaar uit het raam en fluistert zacht ‘dag lieve jongen, ik hou ook van jou’.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s