Turkish delight

‘You want me to spin?’ roept Ufuk in mijn oor. Ik kijk naar de diepe afgrond onder me. De rode gympen die ik zojuist heb aangekregen steken fel af tegen de diepblauwe achtergrond. Ik zweef aan een parachute, met een sympathieke Turkse jongen, Ufuk genaamd op mijn rug, boven de mooiste lagune van Turkije. Dit is niet bepaald wat ik in gedachten had toen ik deze vakantie boekte, maar ik vind het geweldig. ‘Yes! Of course!’ moedig ik Ufuk aan. Voordat ik het weet suist de wind bulderend in mijn oren en vliegt het snot uit mijn neus. Ik bevind me op 2 kilometer hoogte en ik voel de g-krachten door mijn lichaam jagen. Het geeft een geweldige kick maar ik ben toch een klein beetje opgelucht als Ufuk stopt met draaien. Zo kan ik het prachtige uitzicht rustig op me laten inwerken: groene bergtoppen omringd door blauw in de meest denkbare schakeringen. Dit is niet voor niets dè Europese hotspot voor paragliders.

turkish_delight

Ook de manier waarop ik hier ben gekomen is avontuurlijk te noemen. Wandelend over het strand van het Turkse plaatsje Olüdeniz wat bekend staat om z’n prachtige lagune, word ik aangesproken door een medewerker van een bedrijfje wat activiteiten voor toeristen verzorgt. Of ik al dit moois niet vanuit de lucht wil aanschouwen, want dan is het toch op z’n mooist. Dat lijkt me wel wat en ik wijs naar een bootje dat over de golven scherend een parasailer achter zich meetrekt. ‘That? No miss, parasailing is for babies, if you really want to see something, you go paragliding’ is zijn reactie. Mijn nieuwsgierigheid is gewekt en zo komt het dat ik een half uurtje later in een jeep zit die mij, samen met enkele andere avonturiers, naar de bergtop vervoert.

De tocht naar boven over smalle bochtige zandpaden is een avontuur op zich. Last van hoogtevrees heb ik niet, anders was ik hieraan niet begonnen, maar zo nu en dan knijp ik ‘m toch wel even als ik het diepe ravijn in kijk. Net wanneer ik denk dat het niet enger kan worden, komt er een tegenligger en laat onze chauffeur hem erlangs door nog dichter naast de afgrond te gaan rijden. De rit neemt ruim een uur in beslag en ik ben blij als ik, redelijk door elkaar geschud dankzij de onverharde weggetjes, uit kan stappen. Ik kijk uit over de omringende bergtoppen en wacht af wat er gaat gebeuren. De paraglide instructeurs zijn druk in de weer met hun uitrusting, de parachutes worden uitgevouwen. Als alles is uitgepakt worden er paren gevormd. Ik ben benieuwd wie van de heren mijn instructeur wordt wanneer de goedlachse Ufuk naar me toegelopen komt en zich voorstelt. ‘Are you excited?’ vraagt hij opgewekt. ‘I sure am’ knik ik en ik voel nu toch wel een gezonde spanning opborrelen. Ufuk geeft me nog wat laatste instructies, waarvan ik alleen de laatste onthoud: ‘just relax and enjoy’. Terwijl ik in het tuigje word gehesen en alles goed wordt vastgemaakt zie ik de paragliders één voor één de bergtop afrennen. De vrolijk gekleurde parachutes zorgen voor een wonderlijk zicht. En dan is het mijn beurt. ‘Okay, let’s do this, here we go!’ roept Ufuk achter me vandaan. ‘Just run and enjoy!’ klinkt het en ik volg zijn instructie op. Daarna zweef ik door de lucht. God, wat is dit prachtig. Dit is een ervaring die met niets te vergelijken is. Geraakt door de prachtige natuur glijdt alle spanning van me af en voel ik een heerlijke rust over me heen dalen. Met de zon op mijn gezicht en de wind door mijn haren kijk ik uit over het paradijs. Dit is hoe het leven moet zijn.

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s